De kerken hadden volgens Mayte allemaal iets eigens. “Het was zo bijzonder om in de kerk te zingen, het voelde zo magisch en je merkt dat het publiek dat ook voelt. Daardoor ontstaat er een bijzondere wisselwerking tussen publiek en artiest.”
Volgens haar begint dat gevoel al zodra je binnenkomt. “Meteen als je een kerk binnenkomt merk je dat er een soort gedragenheid overheen komt. Als je binnenkomt heb je meteen het gevoel dat je wat zachter moet gaan praten en zorgt voor een soort focus.”
Die sfeer hielp haar om dichter bij het publiek te komen. “Het is makkelijker om een intieme verbinding aan te gaan met het publiek voor dat uur, dat vind ik echt bijzonder!” Ook de akoestiek maakte het spelen anders dan op een regulier podium. “Het zingen in de kerk is ook gewoon erg lekker omdat de akoestiek er zich zo goed voor leent. Het heeft iets spannends of mysterieus waardoor ieders aandacht anders is.”
Een van haar favoriete momenten uit de tour was een nummer dat ze zonder microfoon speelde. “We gebruikten alleen de akoestiek van de kerk. Dit was altijd een heel mooi moment! Best vaak begonnen de vogels dan zelfs mee te zingen, dat was echt magisch!”
De vele optredens gaven Mayte ook de ruimte om haar muziek opnieuw te bekijken. “Ik vond het ook heel fijn om heel vaak te spelen, hoe meer je optreedt hoe meer je ervan leert. Maar deze tour ging mij vooral om verbinding.”
Voor de tour zette ze haar nummers in een kleinere vorm. “Ik heb mezelf kunnen verbinden met de muziek op een nieuwe manier. Ik heb de nummers in een ander daglicht gezien, we hebben alle liedjes in een kleine versie gezet.”
Juist die kleine setting heeft haar aan het denken gezet over hoe je muziek kunt brengen. “Ik zie nu in dat iets kleins brengen nog veel intiemer kan zijn dan groots uitpakken. Op deze manier kan je mensen echt raken.”
Foto's door Marthe Louise
